Evet! Ana kadar babası sevgisinin kaçılmaz bir tutkudur. Nasıl anasız bir yuva olmazsa babasız bir yuvada olmaz.
Acaba! 21. yüzyılda babası sevgisini nasıl taşıyoruz! Bunu söylemek biraz zor.
(İstisnalar kaideyi bozmaz)
Öyle evlatlar var ki babasına (MORUK) diyen (Huzurevinde yatalaklı) babasını bayramlarda dahi ziyaret etmeyen evlatlar var. Miras mevzu olunca hak diyen en ön safhalarda kendini gösteren bu evlatlara ne demeli. Tan bir bencillik, menfaatçilik kısaca vurdumduymazlık.
Üniversitede okuyan gençlere sesleniyorum: (Önce ders. Tabii ki kafede kız-erkek arkadaşıyla oturacaksın. Anma her şeyin bir zamanı, süresi var. İleriye düşünmek baba anneden gelen maddi imkanları iyi değerlendirmek lazım. (Hayat bugünkü gibi değildir) İleride ne olacağı belli olmaz.
55 senelik bürokrasi hayatımda babasına öyle ağza alınmayan sözler sarf eden insanla işittim ki o anda utanmak elde değil. Bunların çoğu, menfaat üzerine kıskançlık üzerine kurulmuştur. Bazen babaların, anaların hataları da var. Evlatları kız-erkek diye tefrik etmeleri, mirasta ayrıcalık yapmaları.
Ben her zaman söylüyorum: Baba anneye sağlığında çocuklara sermaye vererek bölüştürmelidir. Efendim; verirsen baba bana kim bakar dememeli. Yanlış, tüm kavgalar, cinayetler, miras yüzünden çıkıyor. Bunu önlemek babanın görevidir.
Baba sevgisi, anne sevgisi kadar değerlidir.